گاهي اسطوره

     تو را انتخاب می کنم

          و تو

              کوچ سرد ایلی

                 در واپسین ثانیه های تابستانی بغ کرده

                       با میوه هایی کال

این رود نارس

در جایی

    (شاید بستر هم آغوشی کوه با خورشید)

           به ردپاهایت خواهد رسید

آواز بخوان

   کولی وار برقص

      و بر هر شاخه درخت ردي بگذار

          من جايي، ميان ازدحام راه ها گم شده ام

شمیم نگاهت

     و هر آنچه را که بشود به تو ربط داد ،دوست دارم.

  نه آنکه زود بیایی و بروی

         و نه آنقدر دیر که خوابم ببرد

     و راستی زیر باران چقدر 

                   قدم زدن که نه

                       خندیدن می چسبد

         و کودکانه خندیدن چقدر زیبایت می کند.

  دامنت را تکانده ای

     و آسمان ابری شده است.

انگشتانت را بخیسان

    و روی پیشانیم نگذار

       هذیان گفتن را دوست دارم.